සොබා දහම මිහිරි වුවත්
ඒහි ඇති වු කුරිරැ බවත්
මිනිසුන්ගේ පාපය තුල
පැටලි ගිය කටු පදුරක්
පවි ඇතිමුත් සිතේ කොතෙක්
රැදුනා වු දුක් තරමක්
දරු කැල හට උරුම වුණේ
දෙමවිපියන් නැති විමක්
දළ රළ පෙළ රැගෙන ගියා
සොමිනස පිරි අප හදවත්
සාගරයට නොහැකි වුණා
ගොඩ නගන්න ඒ හදවත්
අනාත වු දරු කැල හට
උරැම වුණා දුක් පමණක්
සාගර ජලයත් මදි වුණි
මනින්න ඒ දුක් පමනක්
පෙරළා ආ රළ පහරට
ගියාද අප පව් පමනක්
කුල මල හෙම ජාති භේද
නැති වු ඒ ඒක් දවසක්.....
කවි අදහස
හ / ථෙරපුත්ත ජාතික පාසලේ
දිල්කා මධුවන්ති
